به نقل علامه سروى از يسع بن حمزه، مردى شرفياب محضر امام‏ على بن‏ موسى‏الرضا عليه  السلام شد و پس از ايراد كلمه ألسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ رَسُولِ‏اللَّه، گفت: من مردى باشم از دوستانِ شما و دوستانِ پدران شما كه از حجّ‏ برگشته‏ام وخرج سفرم تمام شده، كه حتّى هزينه طىّ مرحله‏اى را تا مرحله‏ ديگر ندارم، پس در صورتى كه صلاح بدانيد خرج سفر مرا تا رسيدن به ‏محل سكونَتَم مرحمت كنيد و چون من خود متنعِّم به نعمت الهى و داراى‏تمكُّنِ مالى مى‏باشم، هنگامى كه به شهر و ديار خود رسيدم، آنچه را به من ‏دهيد براى شما صدقه خواهم داد، زيرا من خود اهل صدقه نيستم.

  بعد از واقعه غدير خم در روز هجدهم ماه ذى‏الحجّه سال دهم‏هجرى كه (طبق شرح منقول و مندرج در ده‏ها و ده‏ها كتاب اختصاصى وصدها كتاب تفسير، حديث، تاريخ، كلام و غيره) در سرِ دست گرفتنِ ‏پيامبر على را در برابر حدود صد و بيست هزار نفر مسلمانِ از حجّ برگشته‏ و معرفى او را به مقام خلافت و واجب ‏الاطاعه بودنِ بعد از خود خلاصه ‏مى‏شود، اين موضوع زبان به زبان و گوش به گوش در سراسرِ مناطق ‏گسترده مسلمان نشين پخش شد و دوست و دشمن از آن باخبر شدند.

 شيخ صدوق از امام صادق عليه  السلام  روايت نموده كه حارث اعور به امام‏ اميرمؤمنان عليه  السلام  عرض كرد: يااميرالمؤمنين! واللَّه من شمارا دوست مى‏دارم.

حضرت فرمود: اى حارث! اكنون كه مرا دوست دارى پس با من‏ مخاصمه و دشمنى مكن،
و با من بازى مكن

 علامه كشّى رجال‏شناس به نقل از صفوان بن مهران جمّال (يكى از اصحاب امام ابوالحسن موسى بن جعفر عليه  السلام  و شتربان بود كه شتران خود را جهت حمل و نقل بار و مسافر كرايه مى‏داد) آورده است كه گفت: وارد محضر امام ابوالحسن عليه  السلام  شدم، پس به من فرمود: اى صفوان! كارهاى توهمه ‏نيكو و پسنديده است، جز يك كارَت!

گفتم: قربانت شوم! كدام كار؟

 «نشانه‏هاي ظهور» عبارت است از آن دسته از رخدادها که بر اساس پيش‏بيني معصومين‏عليهم السلام، قبل و يا در آستانه ظهور حضرت مهدي‏عليه السلام پديد مي‏آيد و تحقّق هر يک از آن نشانه‏ها نويدي از نزديک‏تر شدن آن قيام جهاني است؛ به گونه‏اي که با تحقق مجموعه رخدادهاي پيشگويي شده و به دنبال آخرين نشانه ظهور، حضرت مهدي‏عليه السلام قيام خواهد کرد.
از آنجايي که در منابع ديني، قيام حضرت مهدي‏عليه السلام، به عنوان يکي از نشانه‏هاي برپايي قيامت شمرده شده است؛ پاره‏اي از نشانه‏هاي ظهور به عنوان نشانه‏هاي قيامت نيز شمرده مي‏شود. (اشراط الساعة)

 و آنچنان است كه عالم جليل شيخ ابراهيم كفعمى در كتاب بلد الأمين و در كتاب الجُنّة الواقيه كه معروف است به مصباح كفعمى ذكر نموده است كه در همه مشاهد شريفه خوانده شود و در كتاب ثانى گفته كه چون خواستى داخل شوى بر پيغمبر(صلى الله عليه وآله) يعنى در مسجد شريف آن جناب يا در يكى از مشاهد ائمّه(عليهم السلام)پس بگو:

 وي يکي از شخصيتهايي بود که امام حسين عليه‏السلام را از ادامه‏ي سفر به عراق نهي مي‏کرد.
روزي عبيدالله بن عباس خدمت امام حسين عليه‏السلام رسيد و مسايل سياسي روز را و جنايات يزيد و سفاکي و کشتار خونين دودمان بني‏اميه را يادآور شد و گفت: اينها به دو کودک من رحم نکردند و آن دو را سر بريدند و سپس گريست،

 وي کسي است که سيدالشهداء عليه‏السلام از او ياري خواست، اما توفيق همراه شدن در کاروان کربلا را نيافت و امام را ياري نکرد. امام در منزلگاه قصر بني‏مقاتل، خيمه‏ي او را ديد، حجاج بن مسروق را فرستاد تا او را دعوت کند تا به اردوي امام بپيوندد و ياريش کند. وي بهانه آورد که از کوفه به اين خاطر بيرون آمدم که با حسين نباشم، چون در کوفه ياوري براي او نيست. پاسخ او را که به امام گفتند، 

 و شيخ شهيد(قدس سره) در كتاب دروس اكثر آن را در ضمن چهارده عدد ذكر نموده، و علاّمه مجلسى(رحمه الله) در تحفه در هفده عدد ذكر نموده، و شيخ مرحوم ثقة الإسلام نورى در كتاب تحيّة الزّائر كه آخرين تأليف آن مرحوم بود و به دست حقير خاتمه آن ختم شد زياده بر چهل گردانيده، و ما به جهت آن كه اين مجموعه را جامع كنيم، جمع كنيم بين تمام آن ها ولكن به جهت اختصار ادلّه آن ها را ذكر نمى كنيم مگر بعضى از آن ها را به طور مختصر:
اوّل: از آداب غسل كردن پيش از بيرون رفتن براى سفر زيارت;

  اندر آنجا که باطل امير است اندر آنجا که حق سر به زير است