تزيين‌ بهشت‌ به‌ حسنين‌(ع)

عن‌ عقبه‌ بن‌ عامر قال‌: قال‌ رسول‌ الله(ص): «لما استقر أهل‌ الجنّه‌ في‌ الجنّه‌ قال‌الجنّه‌: يا رب‌ أليس‌ وعدتني‌ أن‌ تزينني‌ بركنين‌ من‌ أركانك‌؟ قال‌: ألم‌ أزينك‌ بالحسن‌ و الحسين‌؟ قال‌: فماست‌ الجنّه‌ ميساً كما تميس‌ العروس‌.» 
عقبه‌ فرزند عامر از رسول‌ خدا(ص) روايت‌ نموده‌ كه‌ آن‌ حضرت‌ فرمود: هنگامي‌ كه‌بهشتيان‌ در بهشت‌ مأوا گيرند، بهشت‌ در پيشگاه‌ خداوند عرض‌ مي‌كند: خداوندا مگروعده‌ ندادي‌ كه‌ مرا به‌ وسيله‌ دو ركن‌ از اركانت‌ زينت‌ دهي‌! خداوند در پاسخش‌ مي‌فرمايد:آيا تو را به‌ حسن‌ و حسين‌ زينت‌ ندادم‌؟ سپس‌ بهشت‌ همانند عروس‌ به‌ خود مي‌نازد وفخر مي‌كند. 

 وي يکي از شيعيان و طرفداران مختار بن ابوعبيد ثقفي بود. هنگامي که مختار به اين نتيجه رسيد که ابن‏زبير به او ميدان فعاليت نخواهد داد، از او فاصله گرفت و مرتب از اوضاع کوفه، خبر مي‏گرفت و يکي از شيعيان به نام «هاني بن جبه وداعي» به او گزارش داد که: مردم کوفه از حکومت ابن‏زبير نگران و ناراضي هستند و نماينده‏ي اعزامي ابن‏زبير را نپذيرفتند و تأکيد کرد که اگر شيعيان عراق رهبري دلخواه داشته باشند قدرتي عظيم خواهند بود.

 حرم و بقعه‏اي که مدفن سر مطهر سيد الشهداست، يا مکاني که سر آن حضرت به آنجا هم برده شده است.به اين نام، دو محل يکي در شام و ديگري در مصر وجود دارد.در شام ‏در عسقلان مسجدي بزرگ و ضريحي عظيم است که مردم آنجا را زيارت کرد تبرک‏ مي‏جستند.[1] به نوشته سيد محسن امين: محلي در کنار مسجد جامع اموي در دمشق، که ‏گويا محل نگهداري سر مطهر سيد الشهدا در ايام يزيد بوده و در خزانه آن ملعون نگهداري ‏مي‏شده است.[2] همچنين وي مي‏نويسد: (در سفرنامه خويش) در مصر، زيارتگاه با شکوه‏ و مقدسي است که مردم مصر، معتقدند سر ابا عبدالله الحسين در آنجا مدفون است و خلفاي مصر، آن را از شهر عسقلان (در فلسطين) آورده و طي مراسمي در مصر دفن‏ کرده‏اند.در همين زمينه در «اعيان الشيعه‏» مي‏نويسد: بنا به قول برخي، يکي از خلفاي ‏فاطمي در مصر، ماموراني به عسقلان (بين مصر و شام) فرستاد و سري را برايش آوردند و گفت که سر حسين‏ «ع‏» است.آن را به مصر آوردند و در محلي که الآن به نام مشهد يا مسجد راس الحسين معروف است دفن کردند.مردم مصر به اين محل علاقه نشان‏ مي‏دهند و زن و مرد دسته دسته به زيارت آن مي‏روند و مراسم دعا و تضرع در آنجا مي‏گيرند.البته در اين که آن سر، سر امام حسين‏ «ع‏» بوده، ترديد وجود دارد.[3] اين مسجد، اکنون نيز در قاهره وجود دارد، محل تجمع و مرکز محافل ديني و قرآني، بويژه در شبهاي‏ ماه رمضان است و در ميلاد امام حسين‏ «ع‏» هزاران نفر آنجا گرد مي‏آيند و حتي دست‏ توسل به سوي خداي حسين‏ «ع‏» دراز کرده و به برکت آن مکان، بيماران و گرفتاران شفا و نجات مي‏يابند.

 به نقل مردي از قبيله بني اسد، پس از آنکه حسين بن علي‏ «ع‏» و اصحابش شهيد شدند و سپاه کوفه از کربلا کوچ کرد، هر شب شيري از سمت قبله مي‏آمد و به قتلگاه کشتگان‏ مي‏رفت و بامدادان بر مي‏گشت.يک شب ماند تا ببيند قصه چيست.ديد آن شير، بر جسد امام حسين‏ «ع‏» نزديک مي‏شد و حالت گريه و ناله داشت و چهره خود را بر آن جسد مي‏ماليد.[1] بر اساس همين نقل نيز، در مراسم شبيه خواني و تعزيه کربلا، کسي در پوست ‏شير مي‏رود و در ميدان نبرد حاضر مي‏شود و پس از آنکه سيد الشهدا کشته مي‏شود خودرا به بالين پيکر او مي‏رساند و بر نعش امام حسين‏ «ع‏» مي‏گريد و اين صحنه، سبب تاثر و گريه تماشاگران تعزيه مي‏شود.


پی نوشتها: 
[1] ناسخ التواريخ، (جلد امام حسين)، ج 4، ص 23. 

 رجعت امام حسين ( عليه السلام )

اعتقاد به رجعت، يكي از ويژگيهاي مكتب اهل بيت و تشيع است كه برخاسته از آيه هاي نوراني قرآن مجيد و احاديث ائمه معصومين عليهم السلام مي باشد . طبق اين اعتقاد، خداوند متعال انبيا و جانشينان آنان و پيامبر اكرم و ائمه اطهار عليهم السلام را با گروهي از مومنان و پاكان و برخي از ستمگران و جنايتكاران مخصوصا ظلم كنندگان به حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها و سيد الشهدا عليه السلام را پس از مرگ دوباره قبل از روز قيامت زنده مي كند و به اين دنيا بر مي گرداند تا بندگان شايسته خداوند و مومنين از اين ستمگران كه دشمنان خداوند مي باشند پيش از عذابي كه در آخرت بر اياشان مهيا شده در همين دنيا انتقام بگيرند. 

بعد از وارد شدن به صفحه دانلود به پایین صفحه رفته و روی دانلود معمولی کلید کنید تا فایل دانلود بشود 

              با تشکر

تصاویری از محرم سال 91 به همراه با صوت ملا هادی الحیدری

 جارى چون فرات جاويد چون عاشورا 

  آنچه در كربلا، در عاشوراى سال 61 ق. اتفاق افتاد، گرچه بظاهر يك حادثه مى‏نمود، اما حماسه‏اى عظيم و تكان دهنده بود كه وجدانهاى خفته را بيدار كرد و خون رشادت و آگاهى و حماسه، در رگهاى امت اسلامى دوانيد. 
عاشوراى حسينى، به مكتبى تبديل شد كه ستمديدگان را بر ضد ظلم، مى‏شوراند و پيروان مكتب شهادت را به مقابله با سلطه‏هاى غير دينى و ضد دينى بر مى‏انگيخت. 
از اين رو، امامان شيعه، به عنوان يك «خط احياگر»و برنامه‏اى بسيج كننده، روى حادثه كربلا تاكيد داشتند و همواره مى‏كوشيدند كه آن را زنده و سازنده نگه دارند. اين خط مشى، هم يك برنامه مستقل الهام‏دهنده و تربيتى بود، هم نوعى مقابله با «سياست‏سكوت‏» و «خط منزوى‏سازى‏» كه از سوى قدرتهاى حاكم اعمال مى‏شد. 

 نامهاي شهر عشق   - پيشينه تاريخي كربلا 

   كربلا ، با نامهاي زيادي ناميده شده كه به بيش از بيست اسم مي رسد : 
1-كربلا ، كلمه اي كه اسم هيچ مكاني در شهرت وقداست به پايش نمي رسد و در تفسير اين كلمة كمال آفرين چه حرفها كه گفته نشده است ؟!: 
 الف : بعضي معتقدند ريشة كربلا  ازكلمة ‹‹ كربله ›› گرفته شده وكربله يعني  به سستي گام برداشتن ،  يا سست شدن گامها وعربها زماني كه بخواهند از بي حال وبا كسالت راه رفتن كسي حكايت كنند ، مي گويند : جاد يمشي مكربلا ، يعني فلاني آمد درحالي كه به سستي گام برمي داشت ، 1  توگوئي سرزمين كربلا چنان بوده است كه هركسي كه به آنجا مي رسيد احساس خاصي برايش دست مي داد و گامهايش سست مي شد ، چنان كه كميت قلم تا به ساحت مقدس كربلا مي رسد مي لنگد و خود را  مي بازد . 

 قربانگاه عاشقان و فرات، آب حيات

    درمسلخ عشق جزنكو را نكشند  ***   روبه صفتان زشت خورا نكشند 
 گرعاشق صادقي زمردن مهراس   ***    مردار بود هرآن كه او را نكشند     

   كربلا مسلخ عشق وقربانگاه عاشقان ومشهد شهدا است ، بزرگ شهيداني كه هيچ شهيدي درعظمت وبزرگواري به پايشان نمي رسد ، اين سخن را درحق حريم حماسه ها ودرفضل تربت پاك كربلا ، وآن ستايش را درحق شهيدان عاشق وبي نظير نينوا ، مولاي پارسايان ، امير مؤمنان علي عليه السلام فرموده است . 
 واين پيشگوئي را پيشواي پاكدلان زماني فرمود كه گرفتار جنگ صفين بود و ميان جنگ صفين وحماسة‌  عاشورا بيش از بيست سال فاصله است . 

  عشق به سيدالشهدا

ستمگران و حكام‏جور و پيروان باطل، وقتى با يك فكر و ايمان و گرايش معنوى‏نتوانند مبارزه و مقابله كنند، به مظاهر و نمودها و سمبلهاى آن تفكر و باور حمله مى‏كنند. 
در ماجراى كربلاى‏حسين عليه‏السلام و عشق به سيدالشهدا نيز چنين بود. 
شورشهادت طلبى را كه در سايه محبت به اهلبيت و عشق به امام حسين عليه السلام پيدا مى‏شد و در تجمع بر قبر آن حضرت و عزادارى بر سر خاك آن سالار شهيدان تجلى مى‏كرد، مى‏خواستند با محدود كردن مردم و فشارها و تضييقات و تخريب قبر مطهر و ممنوع ساختن زيارت،از بين ببرند و اين شعله را خاموش سازند.غافل بودند كه آن جلوگيريها از زيارت و آن تخريبها و اهانتها نسبت به مزار شريف امام،آن شوق را مشتعل‏تر مى‏كند.ايجاد فراق وجدايى،محبت و اشتياق را مى‏افزايد. 
شيخ طوسى در( امالى )نقل كرده است: